Ervaringen
In mijn werk als verpleegkundige op de interne geneeskunde kwam ik vaak aan het sterfbed.
Ik zal nooit vergeten hoe ik tijdens mijn stage voor het eerst een overleden patiënt aantrof. Of de man die mij vroeg: ‘Zuster, wanneer denk je dat ik doodga?’ Een kwartier later overleed hij. En de dochter die nog net op tijd de kamer binnenkwam en een laatste blik kreeg van haar moeder.
Later volgden jaren als vrijwilliger in het hospice. Ook daar ontmoette ik mensen in de laatste fase van hun leven. Mensen die vochten. Mensen die loslieten. Mensen die bang waren en mensen die opmerkelijke rust vonden.
Binnen het hospice zat ik ook in de werkgroep BSTED. Mensen die bewust stoppen met eten en drinken, kunnen nu in het hospice worden opgenomen. Voor mij is dat heel concreet ruimte geven aan sterven. Op dit moment werk ik mee aan het project ‘waakmanden’.
Daarnaast volgde ik de intensive Omgaan met sterven. Ik las boeken, luisterde naar podcasts en voerde gesprekken. Sterven is voor mij geen nieuw onderwerp. Het loopt als een rode draad door mijn leven.
Ik heb veel gezien en geleerd. En juist daardoor vraag ik me af: welke ruimte krijgt sterven in ons leven?
