In de LC dd. 27 september las ik het artikel: 'Vrouw (83) uit Stiens stelt haar lichaam ter beschikking aan de wetenschap: ’Uitvaart vind ik zonde van het geld’ Lees het artikel hier
Het is een kort artikel maar er zit veel in. Mevrouw Faassen denk na over haar einde en volgt niet zomaar zomaar wat gebruikelijk is.
Begrafenissen en crematies ziet ze als big business. Ze verwacht vóór haar dood genoeg tijd te hebben om afscheid te nemen. Een officiële dienst hoeft voor haar daarom niet, Als haar kinderenbehoefte hebben aan steun, kunnen ze bij haar thuis samenkomen.
Ze loopt ook tegen grenzen aan. Ze wil maximaal zes minuten gereanimeerd worden, maar dat kan niet worden gegarandeerd.
Nadenken over haar einde geeft mevrouw Faassen rust. Tegelijk passen haar wensen niet overal binnen hoe we het levenseinde hebben ingericht. Hoeveel ruimte is er in onze samenleving om het anders te doen? En als nadenken over haar einde haar rust geeft, wat zou het mij brengen?
Wil je op de hoogte gehouden van mijn onderzoek? Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief