Op Instagram stelde ik de vraag:
Denk je dat je eigen einde vastligt? Waar hoop je dan op?
Toen ik de vraag met mijn moeder besprak, hoorde ik mezelf vertellen over een eigen ervaring van een paar jaar geleden. Na een val kwam ik op de SEH terecht. Schade: twee gebroken ribben. Ik stond op het punt naar huis te gaan, toen bleek dat mijn bloedwaarden niet goed waren. Ik moest direct aan de hartbewaking en er moest overlegd worden met de chirurg.
Pieter ging even wat spullen halen uit de auto. Ik lag alleen in dat kamertje en voelde ineens enorme paniek: ‘Zou ik nu dood kunnen gaan?’
Mijn leven flitste even aan me voorbij.
Mijn moeder gelooft dat haar boek geschreven is, en dat geeft haar rust. Zelf weet ik dat niet. Want deze ervaring liet mij ook zien: het leven zou dus ineens voorbij kunnen zijn.
Met deze vraag nog in mijn hoofd kwam ik tijdens het scrollen in bed terecht op een Facebookaccount ‘Ambulanceverpleegkundige in de praktijk’. Hij schrijft met veel respect over wat hij meemaakt. Ook over mensen die acuut overlijden. Een paar slapeloze uren volgden.
Mijn antwoord op de vraag is: Ik weet het niet. En ik hoop op een vooraf ruim aangekondigde dood. De vraag maakt me wel bewuster van mijn angst en laat me verder nadenken over het niet-weten. Maar het mooiste is: de vraag opende een mooi gesprek met mijn moeder.
Op de hoogte blijven van nieuwe verhalen? Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief
