Samen met een vriendin naar de voorstelling Heartbeats geweest van Nastaran Razawi Khorasani en Theater Rotterdam. Over mijn favoriete onderwerp: de dood en sterfelijkheid. Ook zien? Speeldatums vind je hier . Het was een documentaire-performance.
De dialoog met een ongeneeslijk zieke jonge vrouw vormde het kloppende hart van de voorstelling. Zoveel was erin te horen en te voelen:
- Hoe de naderende dood het leven meer waarde kan geven. Je nog gezond voelen en alles willen meepakken.
- Hoe tijd anders gaat voelen. Meer leven in het nu, terwijl het gewone leven zo vaak voorbijgaat in haast.
- Eten als verbinding, als onderdeel van het leven.
- De plek van ziekte in onze maatschappij. Willen blijven meetellen, meer zijn dan je ziekte. En de vraag wat je nog waard bent als je steeds minder kunt.
- De angst om je kinderen achter te laten. En de spanning rond een scan: welke angst leeft er al, en welke wordt door onderzoeken en uitslagen opgeroepen?
- De rauwheid en pijn van het laatste stuk.
- Het geloof in een hiernamaals. Wat blijft er over?
De dialoog was te horen en mee te lezen op een lang doek. Terwijl de voorstelling verderging, vouwde dat doek zich op de grond. Inmiddels lagen er meters opgestapeld. De woorden verdwenen, de tekst, het leven. Het was voor mij alsof daar een lichaam lag. Alsof de dood op de grond lag.
Op het doek verschenen verschillende lichten. Nastaran rende en danste met het licht. Daar voelde ik de schoonheid van de ruimte hiertussen. Ik kan het nog steeds niet precies anders beschrijven. De woorden waren verdwenen, maar er gebeurde nog zoveel. Uiteindelijk kreeg ik het gevoel dat ze in een vacuüm belandde. We bleven beiden wat verward achter.
Maar de schoonheid, de beweging, de leegte en het niet goed weten wat ik ermee moest: het hoorde allemaal bij mijn ervaring van de voorstelling.
Door die combinatie voelde ik hoe groot dit onderwerp is. Ik merk in mijn eigen leven hoe moeilijk het kan zijn om los te laten, en hoe spannend dat is. Laat staan wanneer het om je leven gaat. Tegelijk voel ik dat daarin ook iets moois kan gebeuren.
Misschien raakt dat aan het verschil tussen hoe wij het leven en sterven ervaren en wat er op een onzichtbaar niveau gebeurt. Dat neemt de angst, het verdriet of de rauwheid niet weg. Toch voel ik dat hierin ook goud ligt. Tijdens de voorstelling kon ik dat even voelen, zonder het helemaal te begrijpen.
Op de hoogte blijven nieuwe verhalen? Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief
