In mijn werk als verpleegkundige kwam ik sterfelijkheid vaak tegen.
Ik zal nooit vergeten hoe ik tijdens mijn stage voor het eerst een overleden patiënt aantrof. Of een de man die mij vroeg ‘Zuster, wanneer denk je dat ik doodga?’ En een kwartier later overleed hij. En de dochter die nog net op tijd de kamer binnenkwam en een laatste blik kreeg van haar moeder.
Later volgde jaren als vrijwilliger in het hospice. En ook daar ontmoette ik mensen in de laatste fase van hun leven. Mensen die vochten. Mensen die loslieten. Mensen die bang waren en mensen die opmerkelijke rust vonden.
Daarnaast volgde ik ook een intensive ‘omgaan met sterven’. Ik las boeken, luisterde podcasts en voerde gesprekken. Sterven is voor mij geen nieuw onderwerp. Het loopt als een rode draad van het leven.
Ik heb veel gezien en geleerd. Toch gaat mijn fascinatie niet alleen over de dood.
Het gaat om de zichtbaarheid van sterfelijkheid in het leven.
Over wat er verandert wanneer we niet alleen beseffen dat we ooit zullen sterven, maar dat onze tijd hier eindig is.
Want misschien brengt dit besef ons dichterbij het leven.
