Ik wil onderzoeken wat het betekent om te leven met sterfelijkheid.
In mijn hoofd is het een worsteling en zoek ik een vorm.
Maar als ik ga zitten, voel ik wat er is.
En ik weet; alles wat er is, is nu.
Terwijl het buiten donderde,
Voelde ik vanbinnen; het is één geheel,
Het voelt als een scheidslijn die steeds dunner wordt.
Toch voelde ik een kleine bliksem binnenkomen toen ik las dat Lieke Marsman was overleden.
Veel te jong en zo dicht bij het leven.
Misschien juist doordat de dood dichtbij was.
Een groots dichter en denker over de dood,
ook zij ontkwam er niet aan.
Het herinnert mij aan mijn eigen sterfelijkheid.
Maar ook dat haar werk weer leven brengt.
En eigenlijk besef ik me: dit is mijn kern.
Niet nadenken over de dood.
Maar leven met wat er is.
Leven met sterfelijkheid.
