Gesprek op de tennis
over leven met NAH
Op de tennis vertelde iemand over haar werk in een organisatie voor zorg mensen met NAH: niet-aangeboren hersenletsel.
Wat bleef hangen: dat mensen na NAH vaak niet meer terugkeren naar het leven zoals het was. Ze zijn er nog, maar hun leven heeft een andere vorm gekregen. Eerder was er groepstherapie, met lotgenoten. Een plek waar ruimte was voor afscheid van het oude leven, en voor het zoeken naar een nieuwe manier van bestaan. Door financiële redenen is die plek er niet meer.
Bespiegeling
Sterfelijkheid gaat niet alleen over doodgaan. Het gaat ook over leven met blijvende kwetsbaarheid. Over mensen die niet gezond zijn, niet meer beter worden, en toch een plaats nodig hebben in het leven — en in de maatschappij.
Onze samenleving is vaak gericht op herstel, vooruitgang en weer meedoen zoals eerst. Maar wat als dat niet kan?
Welke plaats is er voor mensen die niet meer beter worden, maar wel verder leven?
