Een ontmoeting tijden de Vierdaagse
Tijdens de Vierdaagse ontmoette ik een man die zich inzet voor jongeren die worstelen met het leven. Vanuit zijn eigen levenservaring begeleidt hij jongeren die soms geen uitweg meer zien.
Tijdens ons gesprek zei hij iets dat me bijbleef:
‘Ik schrik niet als het woord dood valt, ik blijf erbij’
Hij probeert het gesprek niet over te nemen. En bepaalt ook niet vooraf waar iemand uit moet komen.
Dat klinkt misschien eenvoudig, maar juist dat blijkt vaak moeilijk. Zodra de dood ter sprake komt, verandert er iets. We zoeken naar oplossingen. We willen iemand geruststellen. Of we veranderen van onderwerp.
Tijdens mijn werk als vrijwilliger in de hospice-thuiszorg heb ik iets vergelijkbaars ervaren. Wanneer iemand zonder oordeel mag uitspreken wat hij of zij werkelijk voelt, ontstaat er vaak ruimte. Niet omdat de dood verdwijnt, maar omdat iemand zich gehoord voelt.
